De kracht van een glimlach

Bisho (spreek uit: ‘biesjoo’) is Japans voor ‘kleine lach’, 'glimlach'. Het is de krul om de lippen die we bij veel Boeddha-beelden zien. Het is de glimlach van oma’s en opa’s bij het zien van nieuw leven en oude gewoontes in hun kleinkinderen. Het is de lach van betrokkenheid en verbonden zijn, van balans, van positieve gelijkmoedigheid. Van volop en levendig deel uitmaken van wat gebeurt, maar niet door de gebeurtenissen worden opgeslokt. 'Bisho' drukt een kwaliteit uit die zeer bruikbaar is bij het positief en effectief omgaan met wat we in ons dagelijks leven tegenkomen. Betrokken en in balans zijn draagt bij aan een gezond evenwicht tussen ontspanning en spanning, zodat we in beweging kunnen komen als het moet, en in rust kunnen blijven als het kan.

De term bisho kwam op mijn pad tijdens de beoefening van Shinto Musoryu Jodo, een klassieke Japanse krijgskunst. In de zomer van 2004 stond ik tijdens een training vroeg in de ochtend op een strand langs de Adriatische zee. De opkomende zon warmde onze gezichten terwijl Pascal Krieger, de leraar, ons in hoog tempo door een ingewikkelde serie zwaardslagen leidde. Het was een nieuwe serie, zo leek het wel. Het enthousiasme onder de aanwezigen was voelbaar.

Na een kwartier dirigeerde de leraar ons naar de rand van het water. Waar het water over het zand spoelde, liet hij ons 180 graden omdraaien. We stonden nu met de rug naar het water. Het strand voor onze voeten liep vrij steil omhoog, de zee had het zand vochtig gemaakt. Opnieuw leidde hij ons door de serie zwaardslagen heen, maar nu met de punt van het zwaard in het zand.

Onder mijn handen ontstond zo langzamerhand een wirwar van streken waarin ik het begin van Japanse karakters herkende: bisho, glimlach. Ik denk nog vaak terug aan die ochtend aan het strand. Meestal in situaties die erg complex aanvoelen, waarbij ik zoek naar ruimte. De kracht van een glimlach, van binnen en van buiten, naar mezelf en anderen, verbaast me steeds weer.